… όμως αυτό που επανέρχεται δεν είναι το γεγονός, αλλά η ανάμνησή του, κι αυτή κάπως στραπατσαρισμένη, λαχανιασμένη φτάνει κοντανασαίνοντας, η ανάσα λιγοστεύει, το λιγοστό φυραίνει, έχουν ενδιαφέρον όλα αυτά που τελειώνουν, αλλά δεν τελειώνουν, ακόμη πιο ενδιαφέροντα είναι αυτά που δεν τελειώνουν όταν όλα τελειώνουν, η ανυπέρβλητη συγκίνηση που τρέχει για να σε φτάσει κι ας είναι κουτσή και χλωμή, αλλά όταν εισβάλλει, όλα ανάβουν, φωταγωγούνται, τα δάκρυα, οι οργασμοί, οι καρκίνοι, τα παλιά σπίτια με τους νεκρούς, που καμώνονται πως δεν σε θέλουν κοντά τους, πως σε αποδιώχνουν, αλλά όλοι ξέρουμε ότι φροντίζουν και ζεσταίνουν για σένα μια θεσούλα πλάι τους, είναι οι αναμνήσεις των αναμνήσεων, τα όνειρα των ονείρων, οι επιθυμίες των επιθυμιών...Πέντε ιστορίες γυναικών σε διαφορετικές ηλικίες, με φόντο τον θάνατο του πατέρα και μια ρευστή γυναικεία φιγούρα, τη Μαρία, καθρέφτη της ζωής τους, άγγελο ή δαίμονα