Στη σημερινή εποχή, η επικοινωνία μας με τα παιδιά, λανθασμένα, βασίζεται ακόμα στις φωνές. Ζητάμε να μας ακούν, να τηρούν τα όρια που βάζουμε, χωρίς αντίδραση. Όταν αυτό δεν γίνεται, η απάντησή μας είναι να φωνάξουμε, πιστεύοντας ότι έτσι θα μας ακούσουν. Ξεχνάμε ότι το παιδί δεν είναι ένας ενήλικας τσέπης αλλά… απλά ένα παιδί. Δεν μπορούμε λοιπόν να έχουμε τις ίδιες απαιτήσεις με εκείνες που θα είχαμε από έναν ενήλικα.