Αργότερα, όταν μπήκε πια για τα καλά ο Σεπτέμβριος του ’22, δεν μπορώ να βρω λέξεις για να σου περιγράψω τον σπαραγμό για τους ανθρώπους που χάναμε, την αγωνία μας να σωθούμε και να προστατέψουμε όσο μπορούσαμε ο ένας τον άλλον. Όταν μπήκανε οι Τσέτες στα Βουρλά ήταν νύχτα. Μπαίνανε στα σπίτια λυσσασμένοι να κλέψουν, να σφάξουν και να ατιμάσουν τα κορίτσια· δε σεβόντουσαν τίποτα