Στο βιβλίο αυτό η Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου συγκεντρώνει μελέτες μιας δεκαετίας που επιχειρούν να διερευνήσουν τον αντίκτυπο της «εποχής της βαρβαρότητας», όπως έχει χαρακτηριστεί ο 20ός αιώνας - εποχή των μεγάλων επιστημονικών επιτευγμάτων αλλά και των φονικότερων πολέμων, των ολοκληρωτικών συστημάτων και των πλέον έξαλλων φυλετικών και πολιτικών διωγμών - σε κείμενα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, που φέρνουν όμως όλα στο προσκήνιο μια ρευστή, ασαφή αλλά πρωταρχική ιδιότητα της γραφής που έχει σχέση με τη βάσανο. Η λογοτεχνική αναπαράσταση της γενοκτονίας κατά τον Β` Παγκόσμιο πόλεμο, οι μαρτυρίες των Ελλήνων Εβραίων, οι εικονολογικές σπουδές και η κατασκευή της ετερότητας, το μυθιστόρημα εφηβείας - το Bildungroman - και οι απροσδόκητες τύχες του στη μετεμφυλιακή Ελλάδα των ποικίλων σωφρονιστηρίων και της μετανάστευσης είναι μερικά από τα ζητήματα που πραγματεύεται η συγγραφέας στο βιβλίο αυτό. Στις μελέτες αυτές κοινή αφετηρία είναι η διερεύνηση της σχέσης ιστορίας και λογοτεχνικής έκφρασης και των τρόπων με τους οποίους η λογοτεχνική γραφή διαπλέκεται με τις ανθρώπινες πραγματικότητες. Για το σκοπό αυτό η συγγραφέας επιχειρεί μιαν ανάγνωση των κειμένων επιλέγοντας τη διεπιστημονική προσέγγιση και αντλώντας βοήθεια και μεθοδολογικά εργαλεία από τη λογοτεχνική θεωρία και από άλλους κλάδους των ανθρωπιστικών σπουδών, ιδιαίτερα την ιστορία, την ανθρωπολογία και την ψυχολογία. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]