Τι κοινό μπορεί να έχει ως προς τον τρόπο εργασίας του ένας θεωρητικός φυσικός με έναν καλλιτέχνη; Πώς αντιλαμβάνεται ένας μη ειδικός μια επιστημονική εργασία που περιλαμβάνει δυσνόητες έννοιες ακόμη και για ειδικούς σε παρεμφερή αντικείμενα; Αυτές οι ερωτήσεις έρχονται στο μυαλό του αναγνώστη αυτού του βιβλίου, το οποίο προέκυψε μέσα από συζητήσεις ενός επισκέπτη καλλιτέχνη με έναν θεωρητικό φυσικό, στο Ευρωπαϊκό εργαστήριο φυσικής σωματιδίων (CERN) στη Γενεύη της Ελβετίας. Το 2015, «επισκέπτης-καλλιτέχνης» στο CERN υπό την αιγίδα του προγράμματος “Arts @ CERN”, με την υποστήριξη της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, ήταν ο Νίκος Παπαδόπουλος. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του, ο Νίκος Παπαδόπουλος δούλεψε την καλλιτεχνική του πρόταση με τίτλο «Ο Κήπος των Σωματιδίων». Η παραμονή του στο CERN έδωσε το έναυσμα για μία συζήτηση γύρω από τον τρόπο ενός επιστήμονα κι ενός καλλιτέχνη. Την περίοδο της επίσκεψης του Νίκου Παπαδόπουλου, ο θεωρητικός φυσικός Γιάννης Φλωράκης εργαζόταν ως επιστημονικός συνεργάτης στο CERN. Αναγνωρίζοντας τη σημασία της διάχυσης της επιστημονικής γνώσης στο ευρύ κοινό, το CERN ζητά από τους επιστήμονες να συμμετέχουν σε δράσεις που βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Καρπός της συζήτησης τους είναι το παρόν βιβλίο με τίτλο “Η γοητεία της εμμονής”. Η συζήτηση ξεκινά με μία απλή έννοια, γνωστή από τα σχολικά μας χρόνια, την έννοια της εξίσωσης. Η συζήτηση προχωράει σε θέματα όπως η συμμετρία, η ομορφιά στη φυσική και την τέχνη, ο ρόλος που παίζει η διαίσθηση, αλλά και η όλη διαδικασία της έρευνας στη θεωρητική φυσική, σε σύγκριση με τη διαδικασία παραγωγής ενός έργου τέχνης. Η έμφαση στην καινοτομία αλλά και το γεγονός ότι κάθε κομμάτι δουλειάς, είτε αυτή είναι επιστημονική είτε έργο τέχνης, κρίνεται και αξιολογείται από μια κοινότητα. Ο διάλογος που θα διαβάσετε, προχωράει πέρα από αυτά τα χαρακτηριστικά, αγγίζοντας και τις ψυχολογικές διαστάσεις της επιστημονικής και καλλιτεχνικής δουλειάς αλλά και πειραματιζόμενος γύρω