Τον γνώρισε σ' έναν από τους περιπάτους της. Από μακριά είδε μια λεπτή, αυστηρή φιγούρα να βαδίζει ρυθμικά, γέρνοντας ελαφρά το ντελικάτο κεφάλι πάνω στον αριστερό ώμο. Κρατούσε στο χέρι μπαστούνι και στην πλάτη είχε ένα ελαφρύ σακίδιο. Αρχικά δυσανασχέτησε, είχε αρχίσει να θεωρεί τον τόπο δικό της κι οποιαδήποτε παρουσία θεωρούσε πως μόνο την ησυχία της μπορούσε να χαλάσει. Έπειτα πρόσεξε με ανακούφιση πως αυτός ήταν μέρος του τοπίου, ο τρόπος που κινιόταν έδειχνε την επιθυμία του να πιάσει όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο και να μην ταράξει την ανησυχία της φύσης, που εκείνη τη στιγμή βογκούσε κι αναστέναζε, αγρίευε και λυσσομανούσε. Όσο πλησίαζε πιο κοντά, χωρίς να κάνει προσπάθεια να φυλαχτεί από τον τρομερό αέρα και τις μεγάλες σταγόνες της βροχής, που είχαν αρχίσει να πέφτουν ακατάστατα, τόσο πιο αρμονική της φαινόταν η παρουσία του. Τη χαιρέτησε και πρότεινε αβίαστα να θαυμάσουν τον ουρανό, που πότε σκοτείνιαζε, πότε φωτιζόταν από αστραπές, και τις σκιές που έτρεχαν πάνω στα βράχια σαν μεγάλα θεόρατα πουλιά. Αφού για λίγη ώρα έμειναν σιωπηλοί, την κάλεσε στο σπίτι του, ήταν τρία χιλιόμετρα μακριά, ένα μικρό σπιτάκι πάνω στην πλαγιά, δίπλα στη χαράδρα, της είπε, καταφύγιο για τις δύσκολες στιγμές, που δεν είναι και λίγες.