Θεραπευτικός είναι ο λόγος που, απαλλαγμένος από νουθεσίες και διδακτισμό, μας οδηγεί στην αποδοχή του εαυτού, στη μεταμόρφωση, στην ενσυναίσθηση. Ο θεραπευτικός λόγος φέρει ρυθμό και παύσεις, σύμβολα και εικόνες που μιλούν στο ασυνείδητο, αμφισημία και ειλικρίνεια που δεν ωραιοποιεί καταστάσεις. Η ενσωμάτωση του θεραπευτικού λόγου στη λογοτεχνία αναδεικνύει την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον λόγο ως κάτι περισσότερο από αντιληπτικό εργαλείο· να τον νοήσουμε ως τόπο επανασύνδεσης και εσωτερικής αποκατάστασης. Υπό το πρίσμα αυτό, η ανάγνωση ενσωματώνει τον λόγο του άλλου και η λογοτεχνία μετατρέπεται σε τόπο εγκατοίκησης, ψυχικής συνύπαρξης και ―εντέλει― θεραπείας. Σε αυτήν τη διαδικασία, ποιος είναι ο ρόλος των ομάδων ανάγνωσης και ποια η μεταβιβλιοθήκη που χρειαζόμαστε; Η έκδοση θέτει τους προβληματισμούς και φωτίζει πτυχές των σύγχρονων αυτών θεμάτων που αφορούν το βιβλίο. Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ εκτός από μόρφωμα πολιτισμικής κατανάλωσης και συνθήκη συναισθηματικής ταύτισης αποτελεί παραμονή σ’ έναν χώρο όπου μπορούμε να είμαστε, προτού μεταβούμε οντολογικά. Επιπρόσθετα, ο λόγος του άλλου λειτουργεί ως καθρέφτης βάθους που μας προσφέρει το περίγραμμα ενός εαυτού εν εξελίξει. Ακόμη, το λογοτέχνημα συνοδοιπορεί, ενσωματώνεται και σωματοποιείται. Αυτά τα στοιχεία του λογοτεχνήματος αποκτούν βαθύ νόημα κυρίως στη σύγχρονη εποχή όπου η συγκίνηση έχει εκχωρηθεί σε σημαντικό βαθμό στον αλγόριθμο. Στο σημερινό τεχνολογικό περιβάλλον τα λεκτικά σύνολα αξιοποιούνται προκειμένου να προκαλέσουν βραχύβιο αίσθημα χωρίς πάθος, ραγδαία συγκίνηση χωρίς βίωμα. Στην εποχή της τεχνητής αυτής ευαισθησίας η λογοτεχνία ανακουφίζει συνοδοιπορώντας ― χωρίς να εξιδανικεύει το τραύμα του επιτρέπει να εκφραστεί ρητά και δεν το καθιστά μέσο κατανάλωσης.