Φέτος (2012) συμπληρώνονται 100 χρόνια από την έναρξη των Βαλκανικών πολέμων, χάρη στους οποίους σε διάστημα λιγώτερο των 10 μηνών (Οκτώβριος 1912-Ιούλιος 1913) η Ελλάς διπλασιάστηκε εδαφικά και απέκτησε οντότητα ισχυρής δυνάμεως τόσο στον βαλκανικό όσο και στον μεσογειακό χώρο. Κάποτε οι Βαλκανικοί πόλεμοι ήσαν στα στόματα όλων. Άλλωστε, δεν υπήρχε ελληνική οικογένεια πού να μη θρηνούσε νεκρό και που να μη διέθετε τραυματία από τον πόλεμο αυτό. Δεν υπάρχει χωριό όπου στο ηρώο του να μην υπάρχει γραμμένη τουλάχιστον μια δεκάδα νεκρών που έπεσαν σε διάφορα πεδία μαχών, ακόμη και στη θάλασσα. Σιγά-σιγά τα ονόματα των νεκρών αυτών ξεθωριάζουν πάνω στο μάρμαρο, όπως ξεθωριάζουν και στη μνήμη των τωρινών ανθρώπων που είναι αιχμάλωτοι ενός χθαμαλού και φθηνού παρόντος. Στόχος μας με την παρούσα συγγραφή είναι να ζωντανέψουμε τη μνήμη αυτή, όχι για να αναθερμάνουμε εθνικισμούς ούτε να αναξέσουμε εσωτερικές πληγές. Απλούστατα είναι ιστορικό μας χρέος. Είναι θλιβερό ο πλέον ένδοξος και κερδοφόρος ελληνικός πόλεμος να παραμένει ένας άγνωστος πόλεμος -κι αυτό περισσότερο ισχύει για τις νεώτερες γενιές- εν ονόματι αβυσσαλέων σκοπιμοτήτων που καλύπτονται με τον πολυτελή πέπλο (άλλοι πληρώνουν γι` αυτόν!) μιας δήθεν αντικειμενικότητας ή αποστάσεως -τάχα- από γεγονότα που κάποτε χώρισαν τους λαούς. Ο χωρισμός των λαών και οι συχνές συγκρούσεις μεταξύ αυτών δεν είναι απότοκος κάποιων συγγραφών. Είναι καρπός ιστορικών συνθηκών και συμφερόντων - ασφαλώς. (...) Στο βιβλίο αυτό, χωρίς να παραβλέψουμε και τα μικρά και τα ποταπά, τα `αποδεχθέντα`, δηλαδή διαπραχθέντα και από τους Έλληνες και από τους αντιπάλους ή συμμάχους τους (με εισαγωγικά και χωρίς εισαγωγικά) δίνουμε περισσότερη έμφαση στην ελληνική συμμετοχή. Η αναφορά μας στη δράση των άλλων κρατών θα είναι συνοπτική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν δράση σημαντική. Μία εκτενής περιγραφή θα απαιτούσε χρόνο πολύ, που δεν μας περισσεύει, και όγκο βιβλίου που δεν ευνοούν οι οικονομικές και αναγνωστικές συγκυρίες. Εξ άλλου, όπω