Οι οικογενειακές εποποιίες, τα πολυσέλιδα μυθιστορήματα, με "τρεις γενιές γυναικών" (ή ακόμα χειρότερα με τρεις γυναίκες σε συχγρονία) δεν είναι το αγαπημένο μου είδος: μου φαίνεται υπερβολικά εύκολο να χτίσεις μια ιστορία μέσα από τρεις ή περισσότερους αφηγητές· επιπλέον, όλες αυτές οι ιστορίες μοιάζουν μεταξύ τους. Πατριαρχία/μητριαρχία, απελευθέρωση και επιπτώσεις αυτής. Η "δηλητηριώδης Βίβλος" της Barbara Kingsolver, που βρίσκεται αυτές τις μέρες δίπλα στο κρεβάτι μου, διαφέρει: Πρόκειται, πράγματι, για την ιστορία μιας οικογένειας και για τις "φωνές γυναικών" (πέντε) · όμως, η Αμερικανίδα συγγραφέας δημιουργεί μια σύνθετη εσωτερική περιπέτεια και μια περιπέτεια γεωγραφική· αναφέρεται στην αποικιοκρατία και στον μετά - αποικιακό κόσμο, στο πως η ανθρώπινη τραγωδία επεκτάθηκε μαζί με την οικονομία. Στη "Δηλητηριώδη Βίβλο" -που αρχίζει από τον θρησκόληπτο αμερικανικό Νότο (την πολιτεία της Τζόρτζια το 1959) για να περιγράψει το ταραγμένο βελγικό Κονγκό- συσσωρεύονται οι συμφορές: μερικοί χαρακτήρες ωριμάζουν και άλλοι χάνουν την επαφή τους με την πραγματικότητα· ο αυταρχικός πατέρας, ένας ευαγγελιστής Βαπτιστής που επιμένει να σώσει το Κονγκό μέσω του Ιησού, "τρελαίνεται" (σαν τον βασιλιά Ληρ, είναι εξαρχής "τρελός")· η μικρότερη κόρη - η πιο συμπαθητική και περιπετειώδης ηρωίδα - πεθαίνει· η πολιτιστική αλαζονεία της Δύσης αποβαίνει καταστροφική. Ο Πατρίς Λουμούμπα δολοφονείται, ντροπή για όλη την ανθρωπότητα, ντροπή, ντροπή. Η θρησκεία -ο επιθετικός χριστιανισμός του Nathan, ο πανθεϊσμός του Fowles- αποτελεί τον πυρήνα της πλοκής: το οικογενειακό χρονικό ξετυλίγεται γύρω από την πολιτική της θρησκείας ή την θρησκευτική πολιτική. Και το κεντρικό ζήτημα είναι η επακόλουθη προσωπική και συλλογική ενοχή, το πως ο καθένας από μας διαχειρίζεται τις ευθύνες του απέναντι στις πράξεις του. Η Rachel αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη, η Leah μεταφέρει στους ώμους της το βάρος όλου του κόσμου. Η Kingsolver παρουσιάζεται ως πολιτικώς ορθή: η στάση της θα μπορ