Είναι γεγονός ότι το γύρισμα του 20ού αιώνα και η ανάδυση του 21ου έφεραν στη διεθνή δικαιοταξία την εμπεδωμένη πια πεποίθηση ότι η διεθνής συνεργασία, ως αρχή και αξίωμα στις διεθνείς σχέσεις και στο διεθνές δίκαιο, γνώρισε τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα ανάπτυξή της. Τόσο σε επίπεδο οικουμενικό όσο και σε επίπεδο περιφερειακό γύρω από διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς, εθνικού και ειδικού χαρακτήρα, η διεθνής συνεργασία, πολύπλευρη, και επέκεινα της παραδοσιακής διακρατικής –με άλλα λόγια με εμπλοκή και άλλων διεθνών δρώντων– γνώρισε λοιπόν μία εντυπωσιακή ανάπτυξη και εξέλιξη. Ο «πολυμερισμός» σε μία παγκοσμιοποιημένη διεθνή κοινότητα δίνει νέα ώθηση στις διεθνείς σχέσεις, μεγαλύτερη ακόμη θέση στο διεθνές γίγνεσθαι σε διεθνείς οργανισμούς, ενώ πολλαπλασιάζοντας τους διεθνείς δρώντες με τη συμμετοχή και άλλων μη κρατικών φορέων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων προσδίδουμε νέες διαστάσεις σε αυτή τη σύγχρονη πολυσχιδή διεθνή δραστηριότητα.