Στο συμβολικό κατώφλι του τέλους του 20ού αιώνα, μέσα από την επίγευση και τη μελαγχολία ενός οργίου που άφησαν πίσω τους οι ποικιλώνυμες επαναστάσεις, οι επιτεύξεις της τεχνικής και της γενετικής, η έκρηξη της πληροφορικής και το απρόβλεπτο των οικονομικών διακυμάνσεων, απαιτείται μια εξήγηση για τηφύση των ακραίων φαινομένων: ΑΙDS, κραχ, πληροφορικοί ιοί, κλωνοποιήσεις αποτελούν τα ακραία φαινόμενα απέναντι στα οποία ο ορθός λόγος των συστημάτων δεν έχει καμία ισχύ και θα επιτείνονται όσο πιο εξεζητημένα είναι τα συστήματά μας. Η πληροφορική και γενετική επανάσταση φέρνει το άτομο όχι πλέον α ντιμέτωπο με τον άλλον αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό. Το άτομο είναι πλέον το αντίσωμα του εαυτού του μέσα από μιαν απότομη αντιστροφή της ανοσοποιητικής διαδικασίας, μέσα από την εξάρθρωση του κώδικά του, μέσα από την καταστροφή των αμυνών του. Όλα προσπαθούν να εξουδετερώσουν την ετερότητα μέσα από μιαν ασηπτική διάχυση της επικοινωνίας, μέσα από την ψευδαίσθηση της συναλλαγής και της επαφής. Η επικοινωνία εξαναγκάζει την κοινωνία να γίνει αλλεργική απέναντι στον εαυτό της. Η διαφάνεια απέναντι στο πληροφορικό και κυβερνητικό είναι του σώματος το κάνει αλλεργικό απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Εξοβελίζουμε την ετερότητα, αλλά το φάντασμά της επιστρέφει ως αυτοκαταστροφή. Στη γλώσσα του Ζαν Μπωντριγιάρ αυτό είναι η διαφάνεια του Κακού.