Πάντα οι λέξεις θα φτάνουν πρώτες στο φωτοφίνις της άκλιτης επιβίωσης. Γλυκομίλητα ροκανίδια να δεσμεύουν την τρυφερή, μονοκόμματη ρουτίνα μιας κατασκευασμένης ανάμνησης. «....Κι εκείνες οι συλλαβές που ποτέ δεν τερματίσουν και μείνουν σιωπηλές στης λήθης τον άηχο κύκλο, αγάπησε τις κατιτίς περισσότερο - πέρα απ’ τις πέντε αισθήσεις. Στα ανείπωτα συνώνυμα ακουμπά το μεράκι του στίχου...»