Διαβάζοντας το θεατρικό έργο του βραβευμένου συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό αναρωτιόμαστε, όπως αναφέρει και η μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ, "για το αν φτάσαμε στην εποχή που ο όχλος, στο όνομα της οποιασδήποτε "ασφάλειας", πραγματικής ή φανταστικής, εκτοπίζει και αντικαθιστά το σκεπτόμενο άτομο; Φτάσαμε στην εποχή του εκφασισμού των δημοκρατικών κοινωνιών μας;" Ο Τζόρντι, προπονητής κολύμβησης παίδων, κατηγορείται όταν ένα κοριτσάκι λέει στη μαμά του ότι τον είδε να φιλάει στο στόμα ένα αγοράκι. Η "είδηση" αναρτάται από τη μητέρα του κοριτσιού σε σελίδα των γονιών στο facebook και η λασπολογία του ονόματος του προπονητή παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Το υποτιθέμενο γεγονός -υποτιθέμενο γιατί η πληροφορία δεν έχει διασταυρωθεί- αναμεταδίδεται και ο προπονητής μεταμορφώνεται σε απειλή. Η απουσία των γονιών αλλά και του ίδιου του αγοριού από την δράση δεν είναι τυχαία. Ο συγγραφέας δεν δίνει έτοιμες απαντήσεις αλλά μας καλεί να πάρουμε θέσεις και να αναλογιστούμε σε τι είδους κοινωνία θέλουμε να ζούμε, αναδιατυπώνοντας μια σύγχρονη Αρχή του Αρχιμήδη: Kάθε σώμα που βυθίζεται στη λάσπη των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, χάνει από την ελευθερία του τόση, όση επιθυμεί η κοινή γνώμη που την εκτοπίζει.