Η Βίβλος διηγείται την ιστορία του Ιώβ: έχοντας χάσει τα πάντα, αποδιωγμένος από τους δικούς του και εγκαταλελειμμένος κι από τον ίδιο τον Θεό, θρηνεί και οδύρεται πάνω στο σωρό του από κοπριά. Η Βίβλος μεταφέρει ακόμη τους διαλόγους μεταξύ του Ιώβ και αυτών που αποκαλούνται φίλοι του. Η παράδοση δίνει πολύ λίγη σημασία σε αυτούς τους Διαλόγους, οι οποίοι αποκαλύπτουν εντούτοις την πραγματική κοινωνική διάσταση του Ιώβ: δεν είναι παρά ο αποδιοπομπαίος τράγος της κοινότητάς του. Όπως και ο Οιδίποδας, είναι αναγκασμένος να βαδίσει στην «αρχαία οδό των ασεβών» που οδηγεί στον τελετουργικό θάνατο. Αρνούμενος να παίξει το παιχνίδι των δημίων του, ο Ιώβ ξεσκεπάζει τη θυματοποιητική λειτουργία των πρωτόγονων συμπάντων. Αλλά τα τεκταινόμενα μεταξύ του Ιώβ και των φίλων του θυμίζουν κυρίως καρικατούρες των δικών στις οποίες επιδίδονται μπροστά στα μάτια μας τα ολοκληρωτικά καθεστώτα: οι ίδιες κατηγορίες για ασέβεια, η ίδια αναγκαιότητα ομολογίας του θύματος, η ίδια περιφρόνηση της αλήθειας. Έτσι, το αρχαίο Βιβλίο του Ιώβ επιτρέπει στον Ρενέ Ζιράρ να αναλύσει με σαφήνεια και ακρίβεια το φαινόμενο του ολοκληρωτισμού, που επιχειρεί να αναστήσει ένα τελετουργικό πρωτόγονο και βίαιο. Μια προσπάθεια περισσότερο επίφοβη ακριβώς επειδή είναι απατηλή, αφού όλοι ξέρουμε εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια ότι τα θύματα είναι αθώα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]