Η παρουσίαση ενός μικρού μέρους της αλληλογραφίας του Ν.Β. με την καλή του φίλη Κ.Ν., με τον τίτλο «Αριθμημένη» αλληλογραφία, αποτελεί μια «αυθαίρετη» δική μου επιλογή. Μια προσωπική προσέγγιση της κρίσιμης γι' αυτόν περιόδου 1967-1974. Ξεχωρίζω θραύσματα επιστολών που καταγράφουν την προσωπική του αγωνία και επιχειρώ μέσα απ' αυτά να συγκροτήσω μια περίληψη βίου που περιέχει αψιμυθίωτη την ευαισθησία του. Στα δύσκολα αυτά χρόνια της δικτατορίας, ο διάλογος με την Κ.Ν. του προσέφερε ένα δίχτυ συναισθηματικής προστασίας. Του επέτρεψε να αφεθεί με εμπιστοσύνη σε έναν τρυφερό, καθημερινό μονόλογο, υποχρεωμένος να βρίσκεται συνεχώς ενώπιος ενωπίω, βλέποντας την επιστροφή του στην Ιθάκη -που εδώ ταυτίζεται με την Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα με την πατρώα γη της Πλούμιτσας- αντί να πλησιάζει, να απομακρύνεται συνεχώς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)