Το βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννου καταγράφει με μια ασυνήθιστη για τον σημερινό άνθρωπο αποκαλυπτική γλώσσα την ανωτέρω πάλη του εντός της ιστορίας. Ο άγιος Ιωάννης, ο ευαγγελιστής και θεολόγος, με προφητικό πνεύμα εξιστορεί «πολλάς και παραδόξους οπτασίας... και τέλος την του Αντιχρίστου απώλειαν μετά του διαβόλου». Ωστόσο, το μυστήριο της ανομίας διαδέχεται η αποκατάσταση του αρχαίου κάλλους: «Είτα εώρακεν ουρανόν καινόν, και γην, και την Ιερουσαλήμ καινήν, και εώρακε ποταμόν ύδατος ζωής, και τους δούλους του Θεού θεωρούντας το πρόσωπον αυτού, και έχοντας επί του μετώπου το όνομα αυτού». Ο του Θεού Λόγος, «το εσφαγμένον Αρνίον» της Αποκάλυψης, ο Υιός του ανθρώπου, ήλθε στον κόσμο και αποκατέστησε στον εαυτό Του την αρμονία και την ενότητα του ανθρώπου, ως εικόνος του Θεού στο αρχαίο κάλλος της. Ο Ιησούς Χριστός, «ο μάρτυς ο πιστός, ο πρωτότοκος των νεκρών και ο άρχων των βασιλέων της γης», είναι η υπέρβαση της δαιμονικής αμαρτίας, της ανθρώπινης αστοχίας, του ιδίου θελήματός μας. «Κύριος ο Θεός, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ», μάς έχει ενώσει όλους στο Σώμα Του, που είναι το μυστήριο της Εκκλησίας. Αυτό το γεγονός ζούμε μέσα στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. (Από τον πρόλογο του εκδότη)