Σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος εξακολουθεί ακόμα να αφαιρεί την παιδική αθωότητα και να βαραίνει τις ψυχές των ενηλίκων, αυτή η ποιητική συλλογή του Νικόλαου Μουζακίτη (Μπούντα) γίνεται μια γέφυρα ανάμεσα στο όνειρο και την ωριμότητα, στην ελπίδα και τη θλίψη. Τα ποιήματα, τρυφερά αλλά και αιχμηρά, αγγίζουν την παιδική ματιά και τη βαθιά ενδοσκόπηση των μεγάλων, αποτυπώνοντας με συγκίνηση το διαχρονικό αίτημα για ειρήνη και κατανόηση. Μέσα από είκοσι ποιητικές στιγμές, ο αναγνώστης καλείται να αναστοχαστεί την αξία της ζωής και τη δύναμη της ανθρωπιάς. Μια σιωπηλή κραυγή για έναν κόσμο χωρίς πόλεμο, όπου τα παιδιά θα μπορούν να παίζουν ξέγνοιαστα και οι μεγάλοι να θυμούνται πώς είναι να ελπίζεις.