Καουτέρ Αντιμί περνά μια νύχτα στο Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου για να αφηγηθεί την τύχη της Μπάγια, της χαρισματικής Αλγερινής ζωγράφου που κέρδισε τον θαυμασμό του Ματίς και του Πικάσο. Ωστόσο, μες στη σιωπή του μουσείου, μια άλλη αφήγηση έρχεται στο προσκήνιο. Το 1994, ενώ η Αλγερία βυθίζεται ολοένα στη βία, οι γονείς της Καουτέρ αποφασίζουν να επιστρέψουν εκεί, στην πατρίδα, με τα παιδιά τους. Την επομένη της άφιξής τους, το οικογενειακό αυτοκίνητο πέφτει πάνω σε ένα ψεύτικο μπλόκο της Ένοπλης Ισλαμικής Οργάνωσης (GIA). Πρόκειται για το πρώτο επεισόδιο σε μια σειρά τραγωδιών που τους επιφυλάσσει η λεγόμενη «μαύρη δεκαετία». Γιατί οι γονείς της θέλησαν να επιστρέψουν τότε ακριβώς που, όσοι μπορούσαν, εγκατέλειπαν άρον άρον τη χώρα; Πώς να σταθεί στα πόδια της η ενήλικη πια συγγραφέας, όταν το παρελθόν στοιχειώνει και κατασπαράζει τις νύχτες της; Η Αντιμί αντικρίζει κατάματα τις αναμνήσεις της, προσπαθεί να γεμίσει τα κενά, να ανασύρει όλα αυτά που έχουν θαφτεί, εξερευνώντας όσα αναπαράγονται μες στα χρόνια, όσα αποσιωπώνται, αλλά και όσα ξαναβρίσκουν τη φωνή τους. Ένα τολμηρό κείμενο, όπου η τέχνη λειτουργεί σαν φωτεινό αντίβαρο στη σκοτεινιά της Ιστορίας.