Αγαπημένε μου πατέρα, Με ρώτησες πρόσφατα γιατί ισχυρίζομαι πως σε φοβάμαι. Όπως συμβαίνει συνήθως δεν μπόρεσα να σου απαντήσω… Δούλευες σταθερά και επίπονα σ’ όλη τη ζωή σου, θυσιάζοντας τα πάντα για τα παιδιά σου, πιο πολύ όμως για μένα… Εσύ δεν ζήταγες ευγνωμοσύνη για όλα αυτά, αναγνωρίζοντας την “ευγνωμοσύνη των παιδιών”… Αντί για κάτι τέτοιο, κάποια ανταπόκριση, σε απέφευγα…