Είχε πέσει μέσα στην γκιόλα το πουλί. Και πνίγηκε ακόμα μια φορά. Αυτή τη φορά χειρότερα από την πρώτη. Άνθρωποι, βατράχια και πουλιά, ίδια μοίρα όλοι. Και το αίμα τους να δίνει κοκκινωπή απόχρωση στη λάσπη. Είναι κι αυτή μια εκδοχή της δημιουργίας. Ότι έτσι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Ζυμωμένοι με λάσπη και μ' αίμα. Αθώων κατά προτίμηση. Ώστε να έχουν από γεννησιμιού τους όλοι τους μια ενοχή και ένα χρέος. Επειδή γεννήθηκαν. Έτσι λένε κάποια βιβλία ότι έφτιαξαν οι θεοί της Βαβυλώνας τον άνθρωπο. Δεν φαίνεται να άλλαξαν έκτοτε και πολύ οι προτιμήσεις τους. Ούτε των θεών ούτε και των ανθρώπων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)