Συνήθως, ο λεγόμενος "πνευματικός πολιτισμός" απορρίπτει τα τεχνικά αντικείμενα ως μη ανθρώπινα, θεωρεί ότι οι μηχανές στερούνται πνευματικής ουσίας και την τεχνική πρόοδο ως κάτι ξένο και απειλητικό, κάτι που αλλοτριώνει το άτομο και νοθεύει τον ανθρωπισμό του. Όμως ο ισχυρότερος λόγος αλλοτρίωσης στον σύγχρονο κόσμο προκαλείται από τούτο το χάσμα που ανοίγει η παραγνώριση της μηχανής και της ανθρώπινης ουσίας που περιέχει. Και μόνο όταν ο τεχνικός πολιτισμός συνειδητοποιήσει και αφομοιώσει τη γνώση και τη σημασία των τεχνικών αντικειμένων, θα μπορέσει να θεωρηθεί ολοκληρωμένος. Τούτη η προσπάθεια σύζευξης των δύο "πολιτισμών" εναπόκειται στη φιλοσοφική σκέψη. Αυτή θα εκπληρώσει εν προκειμένω έναν ανάλογο ρόλο με εκείνον που έπαιξε στην κατάργηση της δουλείας διαλύοντας τις προκαταλήψεις και αναδεικνύοντας τη σημασία της τεχνικής ως μοιραίας διαμεσολάβησης ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.