Ο τόμος επιχειρεί να καθιερώσει την ιστορία του εγκλήματος και της δικαιοσύνης ως έγκυρο, ποικίλο και χρήσιμο ιστοριογραφικό ερευνητικό πεδίο, ως ιδιαίτερο «σημείο εισόδου» στο παρελθόν με πολλαπλές εκβολές και διασυνδέσεις. Στις δεκατρείς συμβολές τα μέλη της Ομάδας για την ιστορία του εγκλήματος και της δικαιοσύνης, που λειτουργεί από το 2018 με ιστορικούς σε διάφορες βαθμίδες της ακαδημαϊκής τους διαδρομής, καλύπτουν μεγάλο εύρος θεμάτων και χρονικής διάρκειας, με έμφαση στον 19ο και τον 20ό αιώνα. Επεκτείνονται πέρα από τη συμβατική περίμετρο των μελετών για το ποινικό αδίκημα και τους μηχανισμούς ανίχνευσης, καταστολής και κολασμού του, σε περιοχές που αφορούν τη διαμόρφωση του δικαίου στη μετεπαναστατική Ελλάδα, τη συγκρότηση του διεθνούς ποινικού δίκαιου, καθώς και τη λειτουργία μηχανισμών καταστολής πέρα από τους κρατικούς, όπως στην περίπτωση του πειθαρχικού του Πανεπιστημίου. Όλες τους όμως επικοινωνούν και συνομιλούν με ερωτήματα, προβληματισμούς και έννοιες μιας σύγχρονης διεθνούς ιστορίας του εγκλήματος και της δικαιοσύνης και υπηρετούν τη διερεύνηση των τριών θεματικών του τίτλου: των θεσμών, των πρακτικών και των προσώπων.