Ένα μπαστούνι στο δεξί του χέρι και το αριστερό μέσα στην τσέπη του χοντρού παλτού που φτάνει ως τις γάμπες, ένας σκούφος καλογερικός στο κεφάλι, τα παπούτσια του: όλα μαύρα, όλα μ' ένα μαύρο περίεργα φωτεινό, και στη ζωή του να μην υπάρχει πουθενά σκιά. Μονάχα το εξαϋλωμένο πρόσωπο με τα γαλάζια μάτια και τ' άσπρα γένια κάνουν αντίθεση. Απεικονίζεται με τρόπο ασαφή και ονειρικό, προφανώς για να τον βλέπεις καλύτερα. Η πόρτα είναι ανοιχτή σαν μεγάλο χαμόγελο. Εκείνος στέκεται όρθιος στο άνοιγμά της να κοιτάζει τον φακό που τον ψάχνει, να κοιτάζει το μέλλον - ευθεία μπροστά προς τον κάθε άνθρωπο που θα τον ψάχνει απ' το μέλλον. Η σκούρα πράσινη σιδερένια εξώπορτα της Μονής τον αγκαλιάζει σαν κάδρο φωτογραφίας. Πίσω του μπορείς να διακρίνεις ένα μέρος από την αυλή με τον ναό και τις υποσχέσεις τους, στην περίπτωση που αποφασίσεις και μπεις.