Τὸν φίλον Ἰωάννην Θ. Μάζην ἐγνώρισα κατὰ μίαν δύσκολο συγκυρίαν τῆς
πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς μου πορείας. Ἦταν κατὰ τὸν ἀπρίλιον τοῦ 2012,
ὅταν ὅλα πλέον ἔδειχναν σκοτεινὰ καὶ δυσοίωνα στὸν ἁραβικὸ κόσμο, ὅταν ἡ πρὸ
ἔτους ἀποχώρησις τοῦ προέδρου Μουμπάρακ ἀπὸ τὴν ἡγεσίαν τῆς Αἰγύπτου εἶχεν
ὁδηγήσει τὴν χώραν σὲ μιὰν παρατεταμένη ἀβεβαιότητα ποὺ ἐκορυφώθη μὲ τὴν ἐφι-
αλτικὴν ἐνιαυσία τῆς ἐξουσίας τοῦ γραφείου ἀλ-ἐρσσάντ, τοῦ καθοδηγητικοῦ δη-
λαδὴ γραφείου τῆς τρομοκρατικῆς ὀργανώσεως τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων καὶ
δι’ αὐτῆς τοῦ βιασμοῦ τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀξιοπρεπείας καὶ τοῦ σεβασμοῦ τῶν στοι-
χειωδῶν ἐλευθεριῶν.
Ἀναφέρομαι στὴν πρώτην ἀπ’ εὐθείας καὶ ἐκ τοῦ συνέγγυς, διὰ ζώσης γνωρι-
μία μου μαζῇ του, διότι τὸ ἔργον του τὸ ἐγνώριζα ἀπὸ καιροῦ. Συνδετικὸς κρίκος
αὐτῆς τῆς ἐπαφῆς ὑπῆρξεν ὁ ἀγαπητότατος στὴν καρδιά μου καὶ στὴν σκέψιν μου
ἄξιος μαθητής μου Κυριακὸς Θ. Νικολάου-Πατραγᾶς, ἤδη ἐπίκουρος καθηγητὴς τοῦ
Ἀθήνῃσι καὶ καθηγητὴς τῆς ἐπ’ ὀνόματί μου ἕδρας ἰσλαμικῶν σπουδῶν τοῦ EPLO, ὁ
ὁποῖος ἔχει ἀναλάβει ἐπαξίως τὴν σκυτάλη τοῦ ἀντιϊσλαμιστικοῦ ἀγῶνός μας ὑπὲρ
τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ τῆς σοσιαλιστικῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ ἁραβικοῦ κόσμου διὰ
τῆς ἐντόνου καὶ ἰσχυρᾶς ἀγωνιστικῆς του παρουσίας καὶ τῆς διεθνοῦς ἐπιστημο-
νικῆς του καταξιώσεως.
Χάρις εἰς αὐτὴν τὴν γνωριμία ἤρχισα ἐντατικὴν ἐπιστημονικὴ συνδιαλλαγὴ μὲ
τὸν φίλο πλέον Γιάννη, ὁ ὁποῖος μὲ ἀνεπτέρωσε πολλὲς στιγμὲς σ’ ἐκεῖνο τὸ δύσκο-
λο τότε. Μαζῇ ἐπαλεύσαμε καὶ μαζῇ ἐπανηγυρίσαμε, ὅταν ὁ ἐφιάλτης, μαῦρος κι’
ἄραχνος, τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων συνυφάνθη μὲ τὴν ὁριστικὴν ἱστορικήν του
καταδίκη. Μαζῇ ἐπονέσαμε καὶ μαζῇ ἐτραγουδήσαμε τὸ ὕμνον τῆς ἀπελευθερώσε-
ως μὲ τὴν μουσικὴν ὑπόκρουσι τοῦ ἕλληνος φίλου Μίκη Θεοδωράκη, διότι τὰ κοι-
νά μας ἐργαλεῖα ὑπῆρξαν σημαντικὰ ἐφόδια ἀποκαλύψεως τῆς φασιστικῆς ἀπάτης
τοῦ ἰσλαμισμοῦ.
Τὸ βιβλίο ποὺ σήμερα μὲ αἰσθήματα περισσῆς χαρᾶς προλογίζω εἶνε καρπὸς
μακρᾶς ἐπιστημονικῆς πορείας ἑνὸς ἀνθρ