(...) Η πραγματεία του "Ότι ταίς του σώματος κράσεσιν αι της ψυχής δυνάμεις έπονται" έχει χαρακτηρισθεί ως ένα από τα καλύτερα έργα του Γαληνού ("ex optimis Galeni"), με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιατρική, την ψυχολογία και τη φιλοσοφία. Πρόκειται για ένα κείμενο που ο Περγαμηνός ιατρός κατατάσσει στα "προς την Πλάτωνος φιλοσοφίαν ανήκοντα" έργα του. Ο Γαληνός εξετάζει το πολυσυζητημένο θέμα της σχέσης μεταξύ σώματος και ψυχής αφορμάται από τον αριστοτελικό ορισμό της ψυχής ως "είδους" του σώματος (Περί ψυχής 412a 20-21), για να καταλήξει στην υλιστική άποψη ότι η ψυχή ακολουθεί το σώμα ή, σε πιο ακραία διατύπωση, "δουλεύει τω σώματι". Για να αποδείξει την ισχύ της θεωρίας που εκφράζει στον τίτλο της "πραγματείας", ο Γαληνός στηρίζεται, κατά τη συνήθη τακτική του, σε απόψεις των "παλαιών" (Πλάτωνος, Αριστοτέλους, Ιπποκράτους, Στωικών), οι οποίες, όπως τις παρουσιάζει, συνάδουν με τη θεωρία που πρεσβεύει. Επιλέγει προσεκτικά τα χωρία που παραθέτει, τα αλλοιώνει, όπως τον εξυπηρετεί, και προβάλλει κυρίως υποθετικά επιχειρήματα για να τεκμηριώσει την άποψή του. Επιπλέον, για να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του, αξιοποιεί τα διδάγματα της μετεωρολογικής και της περιβαλλοντικής ιατρικής και της φυσιογνωμονικής "επιστήμης". Η υλιστική αυτή θέση του Γαληνού για τη σχέση ψυχής και σώματος προκάλεσε διαμάχες μεταξύ των μεταγενεστέρων, ιατρών και φιλοσόφων, σχετικά με τον σκοπό συγγραφής της "πραγματείας" του, ιδίως υστέρα από τη διαπίστωση ότι σε άλλα έργα του ο Γαληνός εκφράζει εντελώς αντίθετες θέσεις ή δηλώνει άγνοια και αναρμοδιότητα να εκφέρει άποψη επί του θέματος. Στηριζόμενοι στις αντιφάσεις αυτές, πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι ο Γαληνός εξελίχθηκε σε υλιστή κατά το τέλος της ζωής του και προβάλλουν ως απόδειξη την εκδιδομένη πραγματεία. (...) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)