Η φούγκα είναι ένα ιδιαίτερα γοητευτικό και ευέλικτο είδος συνθέσεως, καθώς τα ωραιότερα ίσως χαρακτηριστικά της είναι η απόλυτη ελευθερία ως προς το χαρακτήρα και η μεγάλη ελευθερία ως προς τη δομή. Μέσα σε ένα δεδομένο πλαίσιο δυνατοτήτων, μπορεί να παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία ως προς το υλικό, τα γεγονότα, τη σειρά με την οποία θα παρουσιαστούν αυτά, τη σχετική τους διάρκεια και τις συνέπειες κάθε επιλογής. Έτσι, η με ουσιαστικό τρόπο μελέτη της φούγκας σημαίνει πάνω από όλα την επιδίωξη να αναπτυχθεί η κρίση για το ποιες είναι οι εκάστοτε καλές απαντήσεις στα ερωτήματα τι, γιατί, πότε και επί πόσο. Αποτελεί επομένως ένα πολύ καλό όχημα για την ανάπτυξη συνθετικής σκέψεως, έναν πολύ καλό προθάλαμο για την πραγματική σύνθεση. Ιδιαίτερα, μάλιστα, από τη στιγμή που συνεπάγεται εκ των πραγμάτων επαφή με τη μουσική, και προσπάθεια να κατανοηθεί η σκέψη, ενός κορυφαίου συνθέτη όπως ο J. S. Bach: μουσική και σκέψη που τις διακρίνουν απαράμιλλη συνθετική ευφυΐα και ευρηματικότητα, εξαιρετική επίγνωση και εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του υλικού, κατασκευαστική μαεστρία και προσεκτική φροντίδα, ακράδαντη συνοχή, πολύμορφος πλούτος, εκφραστικό βάθος... [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)