Στην έρευνα σχετικά με το «φως στον ελληνικό κινηματογράφο» προσεγγίζεται η ιστορία και η τεχνολογική εξέλιξη του ελληνικού κινηματογράφου, μέσα από τη διεύθυνση φωτογραφίας, προβάλλοντας ταυτόχρονα σε οικουμενικότερο επίπεδο τις σύγχρονες προσεγγίσεις από διάφορες σχολές εθνικών κινηματογραφιών. Εκφράζεται ένας προβληματισμός για μία καθυστερημένη έλευση της νεωτερικότητας στο χώρο της ελληνικής παραγωγής, καθώς και για την έλλειψη εικαστικότητας από ένα μεγάλο ποσοστό ταινιών από διάφορες ιστορικές περιόδους. Τέλος προσδιορίζονται οι ταινίες και οι δημιουργοί με στοιχεία ελληνικότητας, καθώς και οι δημιουργικές απόπειρες για έναν προσωπικό-ποιητικό κινηματογράφο, που κατά την εκτίμησή μας τοποθετείται στο ευρύτερο πλαίσιο της οικουμενικότητας της γλώσσας του σινεμά.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]