Σκοπός του Φωνολογικού εγχειριδίου είναι η κατάκτηση των γραμμάτων και των συμπλεγμάτων του ελληνικού φωνητικού αλφαβήτου. Τα σύμφωνα τοποθετούνται σε ένα χώρο τριών διαστάσεων, σύμφωνα με την προφορά τους. Η κατακόρυφη διάσταση παρουσιάζει τον τρόπο που προφέρεται το σύμφωνο, ενώ η οριζόντια διάσταση εξαρτάται από τη «θέση» του φθόγγου (εμπρός ή πίσω) στη στοματική κοιλότητα. Τέλος, η τρίτη διάσταση περιλαμβάνει δύο περιπτώσεις: στην πρώτη παράγεται ήχος (φωνή) κατά την προφορά του συμφώνου («ηχηρά» σύμφωνα) και στη δεύτερη δεν παράγεται ήχος («άηχα» σύμφωνα). Παρακάτω παρουσιάζονται ο τόπος κι ο τρόπος άρθρωσης των συμφώνων:

• διχειλικά σύμφωνα: για την προφορά τους απαιτείται το κλείσιμο των χειλιών με λίγη πίεση και ο αέρας εξέρχεται χωρίς να πάλλονται οι φωνητικές χορδές, όπως στα [p], [b] και [m]. Τα φωνήματα [p], [b] παράγονται στιγμιαία και για την παραγωγή του [m] συμμετέχει η ρινική κοιλότητα.
• χειλοδοντικά σύμφωνα: προφέρονται με την τοποθέτηση των πάνω δοντιών στο κάτω χείλος και ο ήχος είναι εξακολουθητικός ([f], [v]).
• οδοντικά σύμφωνα: προφέρονται «δαγκώνοντας» τη μύτη της γλώσσας παράγοντας με τρόπο τριβόμενο τα φωνήματα αυτά ([θ], [ð]).
• φατνιακά σύμφωνα: προφέρονται με τη γλώσσα να ακουμπά στα φατνία των δοντιών, δηλαδή στο άνω – εσωτερικό μέρος τους, κοντά στην οδοντική ρίζα. Ο ήχος τους διαφέρει ανάλογα με τον τρόπο άρθρωσής τους ([t], [d], [n], [r] [], [s], [z], [l]).
• ουρανικά σύμφωνα: προφέρονται όταν το μέσο μέρος της γλώσσας ακουμπά στον ουρανό της στοματικής κοιλότητας. Ο ήχος τους διαφέρει ανάλογα με τον τρόπο άρθρωσής τους([], [], [], [], []). Αξιοσημείωτο είναι πως τα ουρανικά φωνήματα είναι πολύ συχνοί φθόγγοι στη νέα ελληνική αλλά δεν έχουν γράμματα που να αντιστοιχούν ακριβώς σε αυτά. Πρόκειται για την ουρανικοποίηση, ένα χαρακτηριστικό της ελληνικής γλώσσας, που παρατηρείται όταν τα [k], [γ] και [x] συναντούν τα φωνήεντα [e] και [i] .