Φομαλώ σημαίνει το στόμα του ψαριού. είναι ο λαμπρότερος αστέρας του αστερισμού του Νοτίου Ιχθύος. Οι δύο ποιήτριες στη συλλογή Φομαλώ επιλέγουν ως τίτλους ποιημάτων τους 20 κύρια ονόματα από το λεξιλόγιο του Σύμπαντος και διαλέγονται με ένα ποίημα, η κάθε μία, υπό τον ίδιο τίτλο που επεξηγείται στα περιεχόμενα του βιβλίου. Τα ποιήματα της Ελένης Σιγαλού είναι πάντα στις ζυγές σελίδες του βιβλίου ενώ της Μαρίας Δαλαμήτρου στις μονές σελίδες.

Τα ποιήματα είναι γραμμένα σε ελεύθερο αλλά και ελευθερωμένο στίχο, συχνά 15σύλλαβο, κάποια σταυρωτή ομοιοκαταληξία άλλοτε οξύτονη κι άλλοτε παροξύτονη, ενίοτε πεζόμορφα ποιήματα με εσωτερική ροή και ρυθμό και μέτρο. Διακρίνονται για την οικονομία της έκφρασης, την ακρίβεια στο περιεχόμενο, την ευρηματικότητα της αφήγησης.

Δείγματα γραφής:

«Καιρός» (Θεότητα στην Ελληνική μυθολογία. Η κρίσιμη, αποφασιστική χρονική στιγμή. Όπως αυτή της δημιουργίας του σύμπαντος.)

ΚΑΙΡΟΣ

Χρόνος δεν είναι ο Καιρός

παρά στην καταχνιά του

πουλί που σκίζει τις σκιές

με κοφτερές φτερούγες.

Σε κάθε πρόθυρο ειρκτή

στέκεται μια στιγμούλα

άνεμος εναγκαλισμός

ακροβασία χάδι.

Ο χρόνος αχαλίνωτος

μα ο Καιρός ξυράφι

κόβει τη ρίζα της βουής.

Σωπαίνω να προφτάσω

να κρατηθώ στην κόψη του

να χαραχτώ στην Τύχη

και να ριχτώ στο αόρατο

να σμίξω την καρδιά του.

Ελένη Σιγαλού

ΚΑΙΡΟΣ

Στη γλώσσα μου

ισορροπεί μια στέκα του μπιλιάρδου.

Επειδή σε όσα γράφονται

Κρατιέμαι

να μη χτυπήσω το λευκό, γι’