Οἱ Φοιτηταί, τὸ ὡραῖον δραματάκι, ποὺ εἶχε τόσην ἐπιτυχίαν φέτος, εἰς τὸ Θέατρον τῆς Ἑταιρείας, δὲν θὰ εἶναι παρὰ ἐν ἐπεισόδιον μόνον εἰς τὸ μεγάλο αὐτὸ μυθιστόρημα, ὅπου θὰ περιγράφεται πλατειὰ ὅλη ἡ φοιτητικὴ ζωή.
Ἐπίσης, ἡ ζωή των Ἀρσακειάδων, μὲ τὰς χαριτωμένας ἀντιπροσώπους του, τὴν Φανίτσαν, τὴν Κούλαν καὶ τὴν Κλειώ, καὶ μὲ ἄλλας ἀκόμη, ποὺ δὲν φαίνονται εἰς τὸ δρᾶμα, ὑπάρχουν ὅμως εἰς τὸ μυθιστόρημα.
Ἀλλὰ καὶ τὸ Γλωσσικὸν Ζήτημα, μὲ τὰ Ὀρεστειακά, μὲ τὰ Εὐαγγελικά, μὲ τὴν ἐνεργὸν ἀνάμιξιν τοῦ Φοιτητοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, μὲ τὴν ἐκμετάλλευσιν ποὺ τοῦ ἔκαμαν μερικοὶ τότε πολιτευόμενοι, θὰ ἔχει τὴν θέσιν του, ὅπως καὶ τὸ δρᾶμα, καὶ εἰς τὸ μυθιστόρημα, καὶ θὰ δώσει ἀφορμὴν εἰς φαιδρᾶς καὶ δραματικὰς σκηνάς, ποὺ δὲν ὑπάρχουν εἰς ἐκεῖνο.
Οἱ «Φοιτηταὶ κι Ἀρσακειάδες» εἶναι μυθιστόρημα γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Θὰ τὸ διαβάσουν οἱ νέοι καὶ θὰ ἰδοῦν μέσα τὴν εἰκόνα των. Θὰ τὸ διαβάσουν οἱ γέροι καὶ θὰ θυμηθοῦν τὰ νειᾶτα τους.
[Αναγγελία της δημοσίευσης στην εφημ. Έθνος, φ. 4 Οκτωβρίου 1919.]