"σα να μην ήταν το παιχνίδι απ' την αρχή στημένο, σαν να νικούσε κάποτε τον θάνατο η αγάπη σαν ν' αχνοφέγγει 'κεί στο βάθος η πατρίδα όρθιος στο μονοπάτι προς μια κορυφή που δεν υπάρχει, όρθιος, περήφανο ένα τίποτα στην άβυσσο της λήθης". Σύγχρονη λυρική ποίηση μέσα από το πρίσμα της τρυφερής ματιάς που ενσταλάζεται ως απόσταγμα χρόνων αλλά και ως προϊόν συγγραφικής ωριμότητας και διαρκούς άσκησης μετά από ένα πλούσιο απολογισμό 34ων βιβλίων περίπου ισοζυγιασμένων μεταξύ ποίησης και πεζού λόγου. Σε αντίθεση με τους ποιητές της γενιάς του, της β’ Μεταπολεμικής, ο Τόλης Νικηφόρου παρότι κατά βάθος εσωστρεφής, καταφέρνει να εξωτερικεύσει φόβους, αγωνίες, υπαρξιακές αναζητήσεις, καταθέτοντας μέσω της τέχνης του μια αισιόδοξη προοπτική της ζωής: γαλήνιος κάθομαι απέναντι/ και φλέγομαι// εγώ/ φλόγα απ’ τη φωτιά/ φλόγα απ’ τη στάχτη. Δεν είναι απλές εξομολογήσεις τα ποιήματά του, παραμένουν δυναμικά παρόντα (όρθιος/ στο μονοπάτι προς μια/ κορυφή/ που δεν υπάρχει// όρθιος/ περήφανο ένα τίποτα/ στην άβυσσο της λήθης) για να δείχνουν πεισματικά έναν άλλο δρόμο που μπορεί να συνεχίζεται ακόμα και σε πείσμα των καιρών, της ιστορίας, του φθαρτού της ύπαρξης, ή της παγερής αδιαφορίας του πλήθους απέναντι στην καθημερινή τέχνη που μόνη αυτή μπορεί να μετατρέπει το προσωρινό σε αιώνιο: γιορτάζω/ το δευτερόλεπτο της ύπαρξης/ γράφοντας δακρυσμένα ποιήματα// κάθε βιβλίο μου/ στην άβυσσο του τίποτα/ είναι ένα πείσμα/ μια περηφάνια// μια χειραψία με τη ματαιότητα/ και το ανεξιχνίαστο μέλλον…