Γράφοντας ποίηση θυμίζω τον σκαντζόχοιρο του Ντεριντά

ΤΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Έχουν οι λέξεις νόημα;

Όλες οι λέξεις έχουν νόημα;

Ένα νόημα έχουν ή πολλά;

Ποιος μας το βεβαιώνει;

Κι αν έτσι είναι

τι θα πει ή λέξη τίποτα;

Τίποτα δηλαδή, σημαίνει τίποτα;

Τίποτ’ άλλο;

Υπάρχει άλλο και τι μπορεί να είναι αυτό εκτός

από το στείρο αντώνυμο του όλα;

Μήπως το τίποτα υποκρύπτει

κάτι τι;

Ένα κατάλοιπο μιας άγνωστης ουσίας;

Ένα ομοίωμα κενού που αξίζει

να το ζήσεις;

Το θέμα είναι

μη συμβεί και ταυτιστείς ποτέ σου

με το τίποτα

Τότε θα ξέρεις

Όπως εγώ, εκείνη τη νεκρή στιγμή

που ’φυγες σαν τον κλέφτη

στραγγίζοντας κενό μες στο κενό

Ένα κενό γεμάτο τίποτα

που σ’ εξωθεί ηρωικά να νιώσεις

τιποτένιος

Ερωτήματα, πολλά ερωτήματα προκύπτουν από τη νέα, έβδομη, ποιητική συλλογή της Τζένης Φουντέα-Σκλαβούνου, Ευδαίμων Αραβία. Κι ένας υπαρξιακός 15σύλλαβος (Ένα κενό που σ’ εξωθεί [ηρωικά] να νιώσεις τιποτένιος) έρχεται να αποδώσει το ατομικό μέσα στα συλλογικά αδιέξοδα. Ίσως κι αυτός να ’ναι ο ρόλος της ποίησης: να επισημαίνει τα υποσυνείδητα που διαλανθάνουν της προσοχής μας. Και να παραθέτει με ακριβείς λέξεις όσα πολλά πλημμυρίζουν από συναίσθημα: ...Ψυχή περίκλειστη/ ούτε φοβισμένη ούτε γενναία/ ούτε ενσαρκωμένη ούτε ασώματη/ Αναδιπλώνομαι πάνω στο χώμα/ ψάχνοντας την αλήθεια/ αφανώς/ πριν με προπηλακίσουν/ οι εγκάθετες σιωπές/ Μα η αλήθεια δεν είναι αυτοσκοπός/ Σκοπός μου το συμβάν/ Το ποίημα είναι το νόημα ως συμβάν/ και το συμβάν ως μη νόημα («Το Συμβάν»).

Η Τζένη Φουντέα-Σκλαβούνου καταφέρνει να αποδώσει με πειστικότητα όσα περνούν μέσα από το φάσμα της ζωής: τα όνειρα και τις διαψεύσεις και το κάνει με έναν απλό εύστοχο άμεσο και περιε