Άρχισα αυτές τις σημειώσεις πριν από δέκα χρόνια περίπου και προσπαθώ να τις ολοκληρώσω τώρα για να μη γίνουν αναμνήσεις. Από μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου θεώρησα το επάγγελμα, ή την τέχνη, περιγραφή των πραγμάτων και των εαυτών μας. Γι` αυτό θαυμάζω πάντα τη `Θεία Κωμωδία` του Δάντη, την οποία ο ποιητής αρχίζει να γράφει όταν ήταν γύρω στα τριάντα. Στα τριάντα του χρόνια πρέπει κανείς να ολοκληρώσει ή να αρχίσει κάτι το οριστικό, και να αναμετρηθεί με τη συγκρότησή του. Κάθε μου σχέδιο, ή γραπτό, μου φαινόταν οριστικό με μια διπλή έννοια: με την έννοια πως ολοκλήρωνε την εμπειρία μου και με την έννοια πως κατόπιν δεν θα είχα πια να προσθέσω τίποτε. Κάθε καλοκαίρι μου φαινόταν και το τελευταίο, και αυτό το συναίσθημα μιας `στάσης` χωρίς εξέλιξη μπορεί να ερμηνεύσει πολλές μελέτες μου. Για να κατανοήσω, όμως, την αρχιτεκτονική ή να την ερμηνεύσω, οφείλω να ανατρέξω και πάλι στα πράγματα και στις εντυπώσεις, να τα περιγράψω ή να αναζητήσω έναν τρόπο περιγραφής.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]