Ο Παπαδιαμάντης έγραψε πολλά διηγήματα καθαρά ηθογραφικά. Τα περισσότερα όμως -και τα πιο ευτυχισμένα- είναι τα ρεαλιστικά του διηγήματα, όπου απεικονίζονται οι κοινωνικές σχέσεις της εποχής σ` όλη τη δραματική τους σύγκρουση και από τα οποία ξεπηδάει αβίαστα η καταδίκη αυτών των σχέσεων. Όλο του το έργο είναι διαποτισμένο από φλογερή αγάπη προς τον απλό λαό, από σαρκασμό και καυστική ειρωνεία για τους άρχοντες και τους φαυλοκρατικούς θεσμούς τους. Τα βάσανα και οι καημοί του λαού -που είναι και δικά του βάσανα και καημοί και τον έχουν ποτίσει με τόσες οδυνηρές εμπειρίες- ζωντανεύονται με τρόπο μοναδικό. . . Οι ήρωές του - θαλασσοδαρμένοι ναυτικοί και ψαράδες, δουλευτές της γης, φτωχοί και τίμιοι βιοπαλαιστές της πόλης, όλοι απλοί άνθρωποι της δουλειάς και του μόχθου, ψυχογραφούνται τόσο βαθιά και τόσο πειστικά, ώστε θα νομίζει κανείς πως τους συναπαντάει ακόμα και σήμερα σε κάθε του βήμα μέσα στην ελληνική πραγματικότητα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]