Το βιβλίο αυτό έρχεται να καλύψει ένα κενό στην εργογραφία, που αφορά σε έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ού αιώνα. Είναι γνωστό ότι ο Κ. Καστοριάδης χρησιμοποιεί μία ιδιαίτερη γλώσσα, για να αποδώσει την εξαιρετικά πρωτότυπη όσο και σύνθετη σκέψη του. Προσφεύγει με την ίδια άνεση στη φιλοσοφία, στην ιστορία, στην ψυχανάλυση, στις κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες, στα μαθηματικά, στη φυσική, στη βιολογία. Σε αυτές τις διαδρομές, ο ίδιος δημιουργεί νέους όρους, αλλά και πλάθει, μεταπλάθει, παραλλάσσει ή αποδίδει ειδικό και ιδιαίτερο περιεχόμενο σε ήδη υφιστάμενους. Όροι όπως, αυτοαλλοίωση, θέσμιση, κοινωνικό φαντασιακό, μάγμα, ποιείν-πράττειν, πρόταγμα, τύχημα, συνιστούν το καταστατικό λεξιλόγιο του Καστοριάδη και επανεμφανίζονται διαρκώς στο λόγο του. Ο ίδιος, βέβαια, δεν τους αναλύει κάθε φορά, θεωρώντας το περιεχόμενό τους γνωστό. Έτσι, πολλές φορές, ο αναγνώστης δυσκολεύεται στην προσπέλαση του κειμένου.

                  Η εργασία του Γ. Ν. Πολίτη, Επίκουρου Καθηγητή Κοινωνικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, και των υποψηφίων Διδακτόρων Κ. Κατσιφαρέα και Μ. Κλη καλύπτει αυτήν ακριβώς την ανάγκη ενός βοηθήματος, για την κατανόηση της ορολογίας του Καστοριάδη. Οι τρεις μελετητές ερεύνησαν το σύνολο του έργου του φιλοσόφου και επέλεξαν τις διαυγέστερες εξηγήσεις και τους σαφέστερους ορισμούς, που ο ίδιος δίνει στις έννοιες που χρησιμοποιεί. Οργάνωσαν το υλικό τους σε 228 λήμματα, τα οποία παραθέτουν αλφαβητικά στη μορφή λεξικού. Έτσι, όταν ο αναγνώστης ενός έργου του Καστοριάδη, συναντά όρους που δεν κατανοεί πλήρως, μπορεί να ανατρέξει στο λεξικό: εκεί θα βρει τον ακριβέστερο ορισμό και τη σαφέστερη εξήγηση, όχι όπως αυθαίρετα πλάστηκαν από ένα σχολιαστή, αλλά όπως τους προσδιόρισε ο ίδιος ο φιλόσοφος. Αυτή η δυνατότητα καθιστά το βιβλίο εξαιρετικά χρήσιμο, τόσο για την εισαγωγή όσο και για την εμ