Εν πλω πάντα κλειστή": Βουίζει σιγανά η μέρα στο σκοτάδι. Κλειδώνει απέξω τα νερά, φοράει της άσπρης ξενιτειάς τα μαύρα ρούχα. Γελάει, κρυστάλλινη, θαλασσινή ξεδιάντροπη καρφώνοντας τις λέξεις όπου μπορεί, για να μη μείνει μόνη. Βουίζει ο αέρας στα κούφια κούτσουρα του μακρινού του δάσους σ' άλλη χώρα κι ανάβουνε φωτιές καυτές οι ξυλοκόποι σημάδια της ξεφάντωσης και πρόδομα της θλίψης. Το βλέμμα σου αρμενίζει σ' απύθμενα πελάγη ώσπου να βρει γραμμένο εκεί, στην μπουκαπόρτα, μισοσβησμένο, αδιάβαστο "εν πλω πάντα κλειστή" και θα φωλιάσει τρέμοντας μην κλειδωθεί εκτός για όλη τη ζωή.