Στα πρώιμα έργα του, ο Κέντζι Μιγιαζάουα κοιτά προς τα έξω. Γαλαξίες. Αστρικά τρένα. Ομιλούντα ζώα. Παιδιά περιπατητές ανάμεσα σε κόσμους. Όλα συμβαίνουν σαν ήρεμο ποτάμι· ήρεμο, αλλά ικανό να μας παρασύρει. Στην κοίτη του κυλάει ένας ήσυχος τρόμος, που θα αναδυθεί στα ύστερα ποιήματα, της ασθενείας. Το σώμα μετατρέπεται σε μετεωρολογικό σύστημα: πνεύμονες άνεμοι, βήχας καταιγίδα, εξάντληση χειμώνας. Η φύση δεν παρηγορεί πια. Οι σοδειές θα μεγαλώσουν, οι εποχές θα διαδεχτούν η μία την άλλη. Όλα θα συνεχίσουν χωρίς τον ξαπλωμένο στην κλίνη, με όση γλώσσα-αναπνοή του έχει απομείνει. Σταματά συχνά, διαλέγει μόνο τις λέξεις που αξίζουν το οξυγόνο. Τα ποιήματα της ασθενείας είναι ριζοσπαστικά γιατί αρνούνται αφηγήσεις λύτρωσης. Δεν υπάρχει σκηνή υπέρβασης, επουράνιο σάλπισμα, διακήρυξη φώτισης. Δεν υπάρχει εξωραϊσμένος θάνατος. Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που παρακολουθεί τον εαυτό του να σβήνει· παρ’ όλα αυτά πεισματικά παραμένει υπομονετικός και καλός. Η ομιλία του απογυμνώνεται από τον πόνο· μας την προσφέρει. Σ’ αυτήν την αυτοσυγκράτηση βρίσκεται η ακαταμάχητη δύναμη των 34 ποιημάτων αριστουργηματικά μεταφρασμένων από τη Μαρία Αργυράκη.