Η Ελληνική Νομαρχία (1806) αποτελεί δίχως αμφιβολία το δημοφιλέστερο προεπαναστατικό έργο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ενώ παράλληλα δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηριχθεί πως η διαχρονική αναζήτηση της ταυτότητας του συγγραφέα του σχετίζεται με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της εκδοτικής σκηνής του ελλαδικού χώρου κατά τα νεότερα χρόνια.Το βιβλίο συνιστά μια σφοδρή κριτική των θεσμών και των ελίτ που συντηρούν τη δουλεία. Η τυραννία περιγράφεται ως έκπτωση του πολιτεύματος, καθώς γύρω από τον τύραννο ανθεί ένα σύστημα παρασίτων και κολάκων. Στις πιο αιχμηρές της σελίδες, η Νομαρχία επιτίθεται στην εκκλησιαστική ιεραρχία της εποχής. Με ιδιαίτερη οξύτητα, τη θεωρεί συνυπεύθυνη για την πνευματική καθήλωση και την κοινωνική αδράνεια: καταγγέλλει την εμπορευματοποίηση των αξιωμάτων, την απειλή του αφορισμού ως εργαλείο υποταγής, την περιφρόνηση της μόρφωσης, την αυθαιρεσία και τη «συνεργασία» με την τυραννία.