Το καθήκον του παρόντος είναι η διόρθωση της αντίληψής μας για το παρελθόν. Κι αυτό το καθήκον γίνεται πιο επείγον όταν το παρελθόν δεν μπορεί να διορθωθεί. Η Ελίζαμπεθ Φιντς ήταν δασκάλα, στοχάστρια, έμπνευση – πάντα αυστηρή, πάντα καλόκαρδη. Με προσοχή και συμπόνια, καθοδηγούσε τους φοιτητές της στην ανάπτυξη ουσιαστικών ιδεών και την ανακάλυψη του επίκεντρου της σοβαρότητάς τους. Καθώς ένας πρώην φοιτητής της διατρέχει τις σημειώσεις της και θυμάται το τρομερά φιλοπερίεργο μυαλό της, το πάθος της για τη λογική αντηχεί μέσα στα χρόνια. Οι ιδέες της ξεκλειδώνουν τις φιλοσοφίες του παρελθόντος και εξερευνούν κομβικά γεγονότα που μας δείχνουν πώς να κατανοήσουμε τη ζωή μας σήμερα. Και στη βάση όλων αυτών είναι η ιστορία του Ιουλιανού του Αποστάτη, της αδελφής ψυχής της από την Ιστορία, και συν-αμφισβητία της θεσμικής και μονοθεϊστικής σκέψης που ανέκαθεν απειλούσε να μας διαιρέσει.