Με 26 περιττά κιλά πάνω στο σώμα μου να με βαραίνουν και να μην φεύγουν με τίποτα. Και σκεφτόμουν πως αν δεν μπορώ να ελέγξω το ίδιο μου το σώμα πως θα πετύχω οτιδήποτε σπουδαίο στη ζωή μου… Αλλά μία ήταν η σκέψη που μου σκάλιζε τον εγκέφαλο… Το ουράνιο τόξο εμετού που με περίμενε το επόμενο πρωί γιατί βλέπεις ήμουν «σε δίαιτα»: Βρώμη με μέλι, κανέλα, σπόρους τσια, γκοτζι μπέρι,κρανμπερι τριμμένο αμύγδαλο, φυστικοβούτυρο και δεν θυμάμαι τι άλλο… 2 αυγά βραστά για την δουλειά που μόλις τα έβγαζα όλοι λέγανε «ρε σαρόοοοο βγες έξω να τα φας ΒΡΩΜΑΝΕ»… πόσο αμήχανο…Μετά 1 ώρα τρέξιμο σε διάδρομο και άλλη 1.30 ώρα βάρη & κοιλιακούς, 2 κριτσίνια «άμα πεινάσεις, Για μεσημέρι κοτόπουλο ξερό, στεγνό, σαν σόλα παπουτσιού με ρύζι χωρίς αλάτι, Για βράδυ μια σαλάτα…Δεν μπορούσα να το δεχτώ…Ότι αυτός ήτανε ο τρόπος… Να ακολουθώ μια κόλλα Α4 όλη μου τη ζωή; Ας είναι… Αλλά κατάρα!!! Αφού έκανα την τίμια προσπάθεια…γιατί δεν έβλεπα το αντίστοιχο αποτέλεσμα;;; Με έτρωγε το γαμώτο. Ένα πράμα που μου δίνω όμως είναι πως είμαι ένας επίμονος καριόλης και δεν το έβαλα κάτω όσες φορές κι αν απέτυχα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου εκείνο το βράδυ να βρω έναν καλύτερο, πιο αποδοτικό, ευκολότερο τρόπο να χάσω τα κιλά κι ας είναι το τελευταίο πράμα που θα κάνω σε αυτή τη γη…