Ο Ρέυμοντ Κάρβερ, γνωστός στο αναγνωστικό κοινό κυρίως για τη διεισδυτική και κοφτερή πρόζα των διηγημάτων του, έδειχνε ωστόσο στην ποίηση την ίδια αφοσίωση με την πεζογραφία. Ο Κάρβερ καλλιεργεί ένα είδος ποίησης που στηρίζεται σε ισχυρά βιώματα, είναι συγχρόνως διαυγής και αινιγματική και επιδιώκει συνειδητά την επικοινωνία με τον αναγνώστη. Πρόκειται για ένα γοητευτικό κράμα, στο οποίο βαρύνοντα ρόλο παίζουν η αναμέτρηση με τις πληγές του παρελθόντος, η αναψηλάφηση των οικογενειακών και ερωτικών σχέσεων αλλά και συναισθήματα γλυκόπικρα, όπως η δικαίωση και η δίψα για ζωή μπροστά στο αναπόφευκτο τέλος. Την ποίησή του, όπως εξάλλου και τα διηγήματά του, χαρακτηρίζουν η πύκνωση και η μινιμαλιστική αποτύπωση στιγμών και καταστάσεων, ενώ ο εσωτερικός κυματισμός των στίχων και ένα πλέγμα τολμηρών μεταφορών σε συνδυασμό με την πεζολογική υφή των ποιημάτων του συμβάλλουν στη δημιουργία του απολύτως προσωπικού του ύφους. Η παρούσα ανθολογία, που αποτελείται από 57 ποιήματα, καθιστά σαφές πως τα διηγήματά του αξίζει να διαβαστούν υπό το λοξό φως των ποιημάτων του. ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΖΗΣΕΙ Όπου κι αν πήγαινε εκείνη τη μέρα βάδιζε μέσα στο ίδιο του το παρελθόν. Περνούσε κλοτσώντας μέσα από σωρούς αναμνήσεων. Κοιτούσε μέσα από παράθυρα που δεν του ανήκαν πια. Δουλειά και φτώχεια και να τους κλέβουν και στα ρέστα. Εκείνο τον καιρό ζούσαν χάρη στη θέλησή τους, αποφασισμένοι να είναι ανίκητοι. Τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει. Όχι για πολύ. Στο δωμάτιο του μοτέλ την ίδια νύχτα, τις πρώτες ώρες της ημέρας, τράβηξε μια κουρτίνα. Είδε σύννεφα να στοιβάζονται μπροστά απ’ το φεγγάρι. Πλησίασε πιο κοντά στο τζάμι. Αέρας παγωμένος πέρασε κι έβαλε το χέρι στην καρδιά του. Σε αγαπούσα, σκέφτηκε. Σε αγαπούσα πολύ. Πριν σταματήσω πια να σ’ αγαπώ.