Με την "Εισαγωγή στη Φιλοσοφία", η γνωστή φιλόσοφος Έλλη Λαμπρίδη παρουσιάζει μια νέα πλευρά της εργασίας της. Αποφεύγοντας την συνηθισμένη κατάληξη των λεγομένων Εισαγωγών σε ιστορική ή άλλη απαρίθμηση των κατά καιρούς φιλοσοφικών συστημάτων, διερευνά θεμελιακά προβλήματα για τη θέση της Φιλοσοφίας ανάμεσα στις άλλες νοητικές ενέργειες του ανθρώπου, δείχνει τους περιορισμούς που επιβάλλονται στα διάφορα συστήματα είτε από την προσωπικότητα είτε από τη διάχυτη κοσμοθεωρία της εποχής, όπου αναφάνηκαν, και προσπαθεί να καθορίσει τη θέση τους απέναντι στην επιστήμη, κυρίως τη φυσική και μαθηματική επιστήμη. Κατόπιν παίρνει τον μονισμό υπό την άκρα του αρχαία μορφή (Παρμενίδης) και υπό την άκρα του μορφή στη νεότερη Ευρωπαϊκή φιλοσοφία (Σπινόζα), τον αρχαίο δυϊσμό με τον Πλάτωνα και τον νεότερο με τον Ντεκάρτ, κατόπιν τις φιλοσοφίες του γίγνεσθαι (Ηράκλειτος) στην αρχαία Ελληνική εποχή, Έγελος στη νεότερη Ευρωπαϊκή και τις φιλοσοφίες που κυριαρχούν στην εποχή μας (Μαρξισμός, Υπαρξισμός, Πραγματισμός)