Κρατώντας στα χέρια μου τούτο το βιβλίο, δεν αισθάνομαι πως κρατώ απλώς ένα έργο ιστορίας ή μια αφήγηση περασμένων γεγονότων. Αισθάνομαι πως κρατώ μια φωνή. Μια φωνή παλιά, βαριά, δοκιμασμένη από καπνό και χιόνι, από όρκους και σιωπές. Τη φωνή του Γεωργίου Καραούλη. Του προγόνου μου. Για εμάς τους απογόνους, ο Καραούλης δεν υπήρξε ποτέ μονάχα όνομα σε χαρτί ή μνεία σε αρχεία. Υπήρξε μνήμη ζωντανή, που περνούσε από στόμα σε στόμα, από τζάκι σε τζάκι, από βλέμμα σε βλέμμα. Ήταν ο άνθρωπος που δεν ανέχτηκε να ζει κάτω από την μπότα του οθωμανικού ζυγού και διάλεξε το βάρος της ευθύνης. Εκείνος που έμαθε να μετρά τη γη όχι με σύνορα, αλλά με περάσματα· όχι με τίτλους, αλλά με πληγές και χρέος. Κι όμως, όσο δυνατή κι αν ήταν αυτή η μνήμη μέσα στις οικογένειές μας, παρέμενε πάντα αποσπασματική, σαν θρύλος που κινδυνεύει να σβήσει αν δεν βρει γραφή. Αυτό ακριβώς το κενό έρχεται να γεμίσει το έργο που κρατάτε σήμερα στα χέρια σας.