Μία διαδρομή στό ροῦ τῆς ἱστορίας ἀναζητώντας τόν σαρκωμένο Λόγο στά πρόσωπα καί τά γεγονότα τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας καί τοῦ σύγχρονου προβληματισμοῦ ἐπιχειρεῖ σ’ αὐτό τό ἔργο ὁ συγγραφέας, τό ὁποῖο ἔρχεται, φαίνεται, ὡς συνέχεια τοῦ προηγούμενου πονήματός του με τίτλο Λόγος Θεολογίας Α΄. Αὐτή ἡ διαχρονική καί ταυτόχρονα συγχρονική - ἰδωμένη στά χωροχρονικά συμφραζόμενά της – προσέγγιση προβάλλει τόν ἀειεστῶτα Λόγο, ὁ ὁποῖος λογοποιεῖ τόν ἄνθρωπο ὡς πρόσωπο «σεσωματωμένο». Αὐτόν τόν «ἔνθετο στό ἀνθρώπινο εἶναι» Λόγο ἐπικαλεῖται καί ζητᾶ ἀπ’ αὐτόν ὁ συγγραφέας τόν ὄντως «λόγο» τῆς θεολογίας, ἀναζήτηση ἡ ὁποία διατρέχει ὅλο τό σύγγραμμα, τό ἀποτελούμενο ἀπό ὀκτώ μελέτες. 
Συνδιαλέγεται ὁ συγγραφέας ἀνοιχτά μέ πρόσωπα καί καταστάσεις ἐκζητώντας στό πρόσωπο τῶν «συνομιλητῶν» του τό ἐνυπόστατο πρόσωπο τοῦ ἴδιου τοῦ σαρκωμένου Λόγου... τόν «σπερματικό λόγο» πού ἐνυπάρχει ἐνούσια σέ ὅλα τά ἀνθρώπινα πρόσωπα, ὅσο κι ἄν θεσμοποίηση καί κατεστημένα θρησκευτικά συστήματα θέλουν νά τόν φιμώσουν ἤ νά τόν δεσμοποιήσουν. 
Ἡ ἐρευνητική διαδρομή τοῦ συγγραφέα διέρχεται μέσα ἀπό τήν ἐκκλησιολογία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καί τοῦ ἑρμηνευτῆ του Ἰωάννη Χρυσοστόμου καί συνεχίζει ἐξετάζοντας τή χριστολογική ἀλήθεια, μέσα ἀπό τό διαζευκτικό δίλημμα ζωῆς: «ζοφοφόρος» ἤ «ζωηφόρος» γνώση; Εἶναι αὐτό τό θέμα πού πραγματεύεται τό κοντάκιο τοῦ Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ, στό ὁποῖο εἰσέρχεται μέ ἀναλυτική ματιά ὁ συγγραφέας. Στήν ἑπόμενη μελέτη γίνεται ἀναφορά στήν Ε΄ καί Στ΄ Οἰκουμενικές Συνόδους μέ μία διαγράμμιση ἱστορικοθεολογικῶν προϋποθέσεων, οἱ ὁποῖες διευκολύνουν στήν κατανόηση τοῦ χριστολογικοῦ δόγματος. 
Ἡ συνέχεια αὐτοῦ τοῦ ἱστορικοῦ ταξιδιοῦ μᾶς ὁδηγεῖ σ’ ἕναν μεγάλο δάσκαλο τοῦ Γένους μας, τόν Εὐγένιο Γιαννούλη, πού ζυμώνει δημιουργικά τά θεολογικά γράμματα στό δικό του παρόν καί στίς πραγματικές ἀνάγκες τοῦ τόπου καί τοῦ χρόνου του. Αὐτή ἡ γόνιμη διαλεκτική ἀνάμεσα στό παρελθόν καί τό παρόν, ἀλλά καί ἀνάμεσα στά φαινομενικ