Τα επόμενα, δημοσιεύσας ως αγγελίαν της ανά χείρας εκδόσεως, προτάσσω ενταύθα αντί παντός προλόγου, διότι κατά πλάτος εμφαίνουσι τον λόγον, ου ένεκεν ανέλαβον την έκδοσιν ταύτην.Προτραπείς υπό πολλών της Μουσικής θιασωτών να μετατυπώσω το ΔΟΞΑΣΤΑΡΙΟΝ Πέτρου του Πελοποννησίου, το σπουδαιότατον και απαραίτητον τούτο τοις ιεροψάλταις εφόδιον, απαλλάσσων αυτό των κατά καιρούς παρεισφρησάντων σφαλμάτων και παραλληλίζων προς την αρχαίαν Μέθοδον, και μάλιστα ίνα καταστή γνήσιον ως το αρχαίον πρωτότυπον, συνεμερίσθην του αξιεπαίνου ζήλου των προτρεψάντων, και διότι το αναγκαιότατον τούτο βιβλίον προ πολλού ήδη σπανίζει και όλως εξέλιπεν. Ίνα πλουτίσω δε και καταστήσω αυτό σκοπιμώτερον, έκρινον να συμπληρώσω αυτό και δια της προσθήκης των υπ' εμού τύχη αγαθή ανακαλυφθέντων και ήδη ανεκδότων μελών, ων τα μεν σύντομα είνε τα Ιδιόμελα του Τριωδίου και ανήκουσι τω αυτώ περικλεεί μουσικοδιδάσκαλω, τα δ' έντεχνα εν των αρχαίω Στιχηραρίω αργά μέλη είνε του ετέρου εφαμίλλου αυτώ διασήμου Μανουήλ του Χρυσάφου. Ταύτα δε είνε το εις την αποτομήν Ιωάννου του Προδρόμου οκτάηχον "Σήμερον η ανοσιουργότροπος", το εις την Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως "Ορώσα η κτίσις", το εις Τετάρτην της μέσης εβδομάδος έντεχνον και δεινόν "Σήμερον η απρόσιτος τη ουσία". [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)