Η μελέτη φιλοδοξεί να καλύψει, στο σύνολό του, τον θεσμό των ενδικοφανών βοηθημάτων της διόρθωσης και της ερμηνείας των αποφάσεων, ο οποίος δεν έχει τύχει μέχρι σήμερα ιδιαίτερης θεωρητικής επεξεργασίας. Η νομολογιακή δεξαμενή περιέχει μεγάλο όγκο αποφάσεων σχετικών με τη διόρθωση, κατά πολύ, όμως, μικρότερο για την ερμηνεία. Τούτο σημαίνει αφενός μεν ότι η παρούσα έρευνα στηρίζεται και διαρθρώνεται ιδίως με βάση τα νομολογιακά δεδομένα, αφετέρου δε ότι, στον θεσμό της διόρθωσης, οι αναπτύξεις είναι πιο εκτεταμένες από εκείνες της ερμηνείας, με εξαίρεση το διαδικαστικό τους πλαίσιο, το οποίο, σύμφωνα με τη νομοθετική ρύθμιση, (άρθρα 317 επ. ΚΠολΔ) είναι κοινό. Η εξιδιασμένη, ωστόσο, διαδικασία διόρθωσης ή ερμηνείας των αποφάσεων, που πρέπει, σύμφωνα με τη νομοθετική βούληση, ν’ αποτελεί είδωλο της διαδικασίας, κατά την οποία εκδόθηκε η διορθωτέα ή ερμηνευτέα απόφαση, παρασυρόμενη από τη χιονοστιβάδα των μεταρρυθμίσεων της τακτικής διαδικασίας, έχει, ήδη, δημιουργήσει εμπλοκές στην πράξη, οι οποίες είναι ανάγκη να εξομαλυνθούν.