Από τα έθιμα του «Κύκλου της ζωής» θα σταματήσει κυρίως στον γάμο και στον θάνατο. Ο Βρεττάκος δεν κάνει περιγραφές γάμων, όπως ο Σικελιανός στον «Χωριάτικο γάμο» ή ο Κρυστάλλης στο «Κέντημα του μαντηλιού». Γράφοντας, θυμάται κάποιες λεπτομέρειες από τη γαμήλια τελετή και τις πλέκει ευτυχισμένα μέσα στο έργο του. Στο «Περιβόλι» θα πει: Ήρθα στον κόσμο αυτό να φτιάξω περιβόλι / να σχηματίσω ένα δέλτα στην έρημο / να φυτέψω λεμονιές για τους γάμους σας. Αλλού θυμάται το δαχτυλίδι του γάμου χωρίς να ξεχνάει πάλι τα «άνθη της λεμονιάς» που είναι χαρακτηριστικά λουλούδια του γάμου ή τις «λαμπάδες του γάμου» με μεταφορική σημασία («Η συγγνώμη»). Τα έθιμα του πένθους περνούν επίσης απ' την ποίηση του Βρεττάκου. Το έθιμο να ξεμπλέκουν τα μαλλιά οι γυναίκες σε περίπτωση θανάτου αναφέρεται απ' τον ποιητή: Η νέα μητέρα ξέπλεκη φροντίζει το παιδί της / στο κρύο του στρωματάκι του με την αυγή νεκρό. Επίσης, το έθιμο να λύνουν το κάλυμμα του κεφαλιού οι χωρικές μας στο πένθος μνημονεύεται από τον Βρεττάκο στο ποίημα «Δυο μητέρες νομίζουν πώς είναι μόνες»; «Στους νεοελληνικούς χρόνους εξακολουθεί να σημειώνεται σα λαϊκό έθιμο σε περιπτώσεις συμφοράς και πένθους, όχι μόνο το λύσιμο του κεφαλόδεσμου και το ρίξιμο της καλύπτρας, αλλά και το ξέπλεγμα των μαλλιών». Ο γιος της σκοτώθηκε πριν έξη μήνες. / Τώρα κάθε πρωί που ανοίγει την πόρτα της, / είναι ένα πένθος. Νομίζεις πώς βλέπεις, / έξω από χρόνο και χώρο: το πένθος. / Το βράδυ, το ίδιο: / Σπρώχνει την πόρτα / σαν να σωριάζεται. Μπαίνει τρεκλίζοντας, / ανάβει το φως. Η μαύρη της μπόλια / είναι λυμένη. Οι άκρες της κρέμονται / ως κάτου το πάτωμα.