Όλοι ονειρευόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, εντελώς διαφορετικά ο καθένας πράγματα. Αυτή είναι η δημοκρατία των ονείρων· το προσωπικό ονειρολόγιο μιας γυναίκας που ανασύρει στο φως πρόσωπα και γεγονότα του παρελθόντος, προσδίδοντάς τους μια νέα, απρόσμενη κι ενίοτε αλλόκοτη λάμψη, καθώς σκαλίζει το παλίμψηστο των αισθημάτων της. Από κοντά οι αποσιωπήσεις αλλά και οι συμπτώσεις να ερμηνεύουν με τρόπο παράλογο, ή και μεταφυσικό, παλιές ιστορίες που έρχονται σαν όνειρα. Ή, γίνονται όνειρα; Κάποιες φορές μοιάζουν να αποδίδουν δικαιοσύνη, η συμπόνια την ακολουθεί στο πρωινό ξύπνημα. Χρήσιμη η ιχνηλασία, την παγίδα μόνο της εξιδανίκευσης φοβάται∙ τρόπος κι αυτός να θεραπεύει τις ενοχές.