Ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων, η δικονομική του οργάνωση και η συνεχής αναζήτηση των ορίων του, συναρτώνται άμεσα με τα ιδιαίτερα προβλήματα που θέτει η ερμηνεία του Συντάγματος, σε σχέση με τα γενικά ζητήματα της ερμηνείας του δικαίου. Τώρα, μάλιστα, ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας διασταυρώνεται δικονομικά και μεθοδολογικά με τον έλεγχο της τυχόν αντισυμβατότητας των νόμων με το Δίκαιο της ΕΕ και το Διεθνές Δίκαιο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως με την ΕΣΔΑ και τα πρωτόκολλά της, στο πλαίσιο του πολυεπίπεδου συνταγματισμού και της πολλαπλότητας των έννομων τάξεων που διεκδικούν, η καθεμία από αυτές, με αυτοαναφορική θεμελίωση, υπεροχή και προτεραιότητα εφαρμογής στο πεδίο τους. Τα δύο αυτά κεφάλαια, η ερμηνεία του Συντάγματος και ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων, συγκροτούν τον κορμό του σύγχρονου Συνταγματικού Δικαίου. Διαμορφώνουν το πεδίο στο οποίο δοκιμάζονται η γενική θεωρία του Συνταγματικού Δικαίου, η προστασία της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου και η ιστορική σύνθεση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, η εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνής προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η σχέση του εθνικού Συντάγματος με το Δίκαιο της ΕΕ, την ΕΣΔΑ και γενικότερα τη διεθνή προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πεδίο αυτό δοκιμάζεται η διακλαδικότητα, αλλά και η ιδιαίτερη επιστημολογική ταυτότητα του Συνταγματικού Δικαίου. Επιπλέον, το πεδίο αυτό είναι το κατεξοχήν κρίσιμο πρακτικά, περιλαμβάνει το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκείται ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας και διεξάγεται η ερμηνεία εφαρμογής του Συντάγματος και είναι αυτό που κυρίως επικοινωνεί με τα συγκριτικά δεδομένα που εμπλουτίζουν και δοκιμάζουν τον σχετικό θεωρητικό προβληματισμό. Στο πεδίο αυτό εξελίσσεται διαρκώς η διεθνής συζήτηση και η σχετική βιβλιογραφία είναι τεράστια. Εξίσου μεγάλος είναι ο όγκος των συγκριτικών δεδομένων. Μέσα στον διεθνή χάρτη, η ελληνική περίπτωση διατηρεί πάντα τη δικονομική της ιδιορρυθμί