Από το σύνολο των αρχών της ψυχοδυναμικής θεωρίας για την εμπερίεξη παιδιών σε σύγκρουση με την ποινική νομοθεσία, αναδεικνύεται ίσως ως η βασικότερη αυτή της απροκατάληπτης αποδοχής του παιδιού και της ιστορίας του. Η απομείωση των υποκειμενικών προδιαθέσεων και η διατήρηση της αντικειμενικότητας αποτελεί πράγματι μια συνεχή πρόσκληση, λόγω των αναπόφευκτων αντιμεταβιβαστικών κινήσεων που διαπερνούν ολόκληρο το σύστημα επικοινωνίας στο δικαστήριο. Η παρούσα έρευνα επιχειρεί να συνεισφέρει σε μια νέα συναισθηματική επιστημολογία στη Δικαιοσύνη, η οποία, όμως, δεν θα κυριαρχείται από μία εργαλειακή, διαχειριστική λογική «στρατηγικών ρύθμισης του συναισθήματος». Μέσω της επαγωγικής μελέτης της εφηβικής «παραβατικότητας», της δικαστικής πρακτικής και του έργου των επιμελητών ανηλίκων, υπό το πρίσμα της ψυχοδυναμικής θεωρίας αναδεικνύουμε πώς η δικανική κρίση επηρεάζεται από ασυνείδητες διεργασίες-αντιμεταβιβάσεις. Αυτές οι αντιμεταβιβάσεις, λοιπόν, χρήζουν καταρχήν κατανόησης, η οποία είναι αναγκαία συνθήκη όχι μόνο για την απροκατάληπτη υποδοχή των παιδιών που βρίσκονται σε σύγκρουση με την ποινική νομοθεσία, αλλά και για την θεραπεία ενός θεσμού από τα ολοπαγή χαρακτηριστικά που βασίζονται σε αλλοτριωτικούς μηχανισμούς, υπερεγωτικές αρχές και τομές στη λογική του ανώτερου και του κατώτερου, όπως έχει επισημάνει ο Jean Oury, ένας από τους θεμελιωτές της εξυγίανσης των ολοπαγών θεσμών μέσω της Θεσμικής Ψυχοθεραπείας.